TAEKWONDO

Podstawę taekwondo stanowią: system założeń filozoficzno-moralnych, techniki podstawowe (przede wszystkim nożne), ściśle określone układy formalne (w organizacji WTF jest 17 układów zwanych poomsae, w ITF 24 układy zwane tul, w GTF ćwiczy się układy z ITF jak również układy specyficzne dla WTF). Współzawodnictwo sportowe obejmuje przede wszystkim walkę i układy formalne. Rozgrywa się również inne konkurencje, np. w federacji ITF są to techniki specjalne i testy siły.

Zasady etyczne taekwondo wg mistrza Choi Hong Hi:
- grzeczność, uprzejmość (koreańskie yeui)
- rzetelność, uczciwość (koreańskie yomchi)
- wytrwałość (koreańskie innae)
- samokontrola, opanowanie (koreańskie gukgi)
- nieugięty duch, odwaga (koreańskie baekjul boolgool)

Taekwondo jest szeroko rozpowszechnioną na świecie sztuką walki. Styl ten charakteryzuje duża ilość kopnięć (w tym szczególnie widowiskowych technik z wyskoku). Opanowany na wysokim poziomie gwarantuje on pełne wykorzystanie siły i szybkości, na jakie stać ludzkie ciało.

Taekwondo WTF, dzięki jasnym zasadom i dużej widowiskowości, zawitało na olimpiadzie w Seulu (1988) jako dyscyplina pokazowa. Obecnie, od igrzysk olimpijskich w Sydney (2000), Taekwondo WTF jest pełnoprawnym sportem olimpijskim. W Atenach (2004) Polska była reprezentowana przez Aleksandrę Uścińską.

Walki olimpijskie w Taekwondo WTF odbywają się w następujących kategoriach wagowych: kobiety: do 49, do 57, do 67 i powyżej 67 kg. mężczyźni: do 58, do 68, do 80 i powyżej 80 kg.

JUDO

Judo (z japońskiego ju - "łagodna" + do - "droga, ") - japoński sport walki i sztuka walki, pozwalająca za pomocą chwytów i rzutów słabszemu fizycznie pokonać silniejszego przeciwnika bez użycia broni. Judo sportowe jest jedną z dyscyplin olimpijskich. Z judo wywodzi się Brazylijskie Ju-Jitsu.

Twórcą judo był profesor dr Jigoro Kano, który na bazie ju-jitsu, z którego usunął elementy niebezpieczne i zagrażające zdrowiu i życiu, stworzył nową sztukę walki Judo Kodokan. Pierwsza szkoła judo, która do dnia dziejszego znajduje się w Tokio (Japonia) nosi nazwę Kodokan. Ogólna Historia Kodokanu podaje jako datę powstania 5 czerwca 1882.

Szerokie zastosowanie rzutów, dźwignie na średnie stawy (judo sportowe - tylko łokcie, w samoobronie także barki, kolana i szyję), trzymania i duszenia.

Bardzo popularna metoda samoobrony.

Istnieje 6 kyu dla początkujących uczniów. Uczeń na poziomie 6 kyu ma biały pas, 5 kyu - żółty, 4 kyu - pomarańczowy, 3 kyu - zielony, 2 kyu - niebieski, 1 kyu - brązowy. Następnie istnieje 10 dan - mistrzowskich stopni. Można je zdobywać dzięki zawodom i szkoleniu innych. W przeciwieństwie do innych sztuk walki w judo trzeba zdawać również na biały pas.

Trening przebiega następująco: 1. rozgrzewka 2. Ukemi - ćwiczenie padów 3. Kata - ćwiczenie technik 4. Uchikomi - ćwiczenia odpowiednich ruchów ciała 5. Randori - ćwiczenia wolne, najczęściej walka: na kolanach dla początkujących, dla zaawansowanych już na nogach.

Naukę judo rozpoczyna się od ukemi - padów i kuzushi - wychyleń. Następnie ćwiczy się osaekomi - trzymania, shimewaza - duszenie oraz kansetsuwaza - dźwignie. W samoobronie przyjęło się także stosować uderzenia - atemiwaza.

KARATE

Karate to nazwa sztuki walki, która powstała na Okinawie.

Dosłownie słowo to oznacza "pusta ręka" (唐手), choć można przetłumaczyć je także jako "chińska ręka". Jednak na początku XX wieku pod wpływem nacjonalistycznych idei, przyjęto w Japonii tą pierwszą interpretację. Karate jest sztuką walki stworzoną przez Okinawańczyków jako metoda samoobrony bez użycia broni. Dawniej dla tej sztuki używano różnych nazw te, tode lub Okinawa-te. Nazwa karate została zatwierdzona dopiero w 1936 roku - okinawańscy mistrzowie: Yabu Kentsu, Chomo Hanashiro, Choshin Chibana - wszyscy ze stylu Shorin-Ryu oraz Chotoku Kyan ze stylu Sukunaihayashi, Chojun Miyagi z Goju-Ryu i Choki Motobu, zatwierdzają nazwę karate jako nazwę dla sztuki walki powstałej na Okinawie.

Obecnie istnieją trzy podstawowe kierunki w karate; karate jako walka na śmierć i życie (style klasyczne, głównie okinawańskie), karate jako sport z elementami samoobrony (większość stylów) i karate jako sposób psychofizycznego doskonalenia.

Wyróżnia się następujące style:
- Goju-Ryu
- Shotokan
- Shidokan
- Shito-Ryu
- Kyokushin
- Oyama Karate
- Gosoku-ryu
- Seitedo
- Seido
- Ryu-te

do góry